Miguel (David Verdaguer), architekt krajobrazu, jedzie na konferencję do Liège, gdzie jego projekt bierze udział w międzynarodowym konkursie. Dzieło Miguela to park wypełniony klepsydrami, zachęcający do medytacji w świecie, który gna coraz szybciej. Projekt jest także metaforą jego życia: mężczyzna ma poczucie, że dojrzałość przyszła do niego zbyt wcześnie i że nie spełnił swoich młodzieńczych marzeń. W jego melancholijnej osobowości zaczynają dominować pesymizm, poczucie niedocenienia i bezczelność.
W podróży towarzyszy mu Marta (Amaia Salamanca), z którą od pięciu lat dzieli życie. Decydują się na wspólny wyjazd, mimo że ich związek przechodzi kryzys. Iluzja cudownego weekendu we dwoje pryska, gdy Miguel odczytuje w telefonie wiadomość, którą dostał przez pomyłkę. Zdezorientowany zostaje sam w zimnym, niegościnnym mieście, rozmyślając, jak zbudować swoją przyszłość. Pocieszenie znajduje u Olgi (Isabelle Renauld), wolontariuszki pracującej na konferencji architektonicznej. Starsza od niego rozwódka, zakochana w Majorce i francuskim śpiewającym poecie Georges’u Brassensie, przyjmuje go pod swój dach.
Zawsze jest zima to adaptacja powieści Blitz napisanej przez samego reżysera, Davida Truebę. W swym prostym, słodko-gorzkim filmie Trueba umiejętnie łączy komedię i dramat, nawiązując stylem do obrazów Woody’ego Allena czy Billy’ego Wildera. Uwagę przykuwa także znakomita rola Davida Verdaguera (Żarty i papierosy, Nasz dom, Dni, które nadejdą, Lato 1993) – postać Miguela wydaje się stworzona specjalnie dla niego. Jak zawsze naturalny, potrafi połączyć humor z dramatycznymi sytuacjami, których nie brak w filmie.