Literair discours is geen vrije uiting van de geest, noch het resultaat van een inspirerende kracht. Dichters en verhalenvertellers komen niet uit een of andere Parnassus, maar (bijna altijd) uit privéscholen, culturele elites en welgestelde families met voldoende middelen om hun zonen en dochters te laten wijden aan een beroep dat zo onrendabel is als het schrijven van korte verhalen of gedichten. Zoals elk menselijk product is literatuur het gevolg van sociaaleconomische omstandigheden en staat het onder controle van de uitgeverswereld, die immers net als elke andere sector is… Toch zijn er schrijvers geboren in de periferie die hun eigen lezers hebben gevonden met alleen hun talent en vindingrijkheid als instrumenten. Wie zijn deze helden en heldinnen, verdedigers van de klassenstrijd op literair gebied? Zijn het vrije stemmen of onderdeel van de gecontroleerde oppositie? Bestaat er een hedendaagse literatuur buiten de boekenindustrie?
