Świętujemy Światowy Dzień Poezji z Cecylią Domínguez i Fermínem Higuerą
W ramach obchodów Światowy Dzień Poezji, wspólnie z Katedrą Filologii Hiszpańskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego, zapraszamy na hiszpańsko-polski recital poezji kanaryjskiej z udziałem dwojga poetów z Wysp Kanaryjskich: Cecilii Domínguez Luis, laureatki Literackiej Nagrody Wysp Kanaryjskich w dziedzinie poezji, oraz Fermína Higuery, poety, pisarza i muzyka. Podzielą się oni z nami zarówno własną twórczością liryczną, jak i utworami innych poetów kanaryjskich: Aceriny Cruz, Tiny Suárez, Elsy López, Carlosa Javiera Moralesa oraz Rafaela-José Díaza.
Ze strony polskiej w recitalu wezmą udział dr hab. Maria Filipowicz-Rudek, wykładowczyni z Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także kolektyw translatorski Anonimowi Literaturożercy, którzy w ostatnich miesiącach pracowali nad polskim przekładem prezentowanych wierszy. Recital otworzy dyrektorka Instytutu Cervantesa w Krakowie, Beatriz Hernanz Angulo.
Cecilia Domínguez Luis urodziła się w La Orotava (Teneryfa) 17 października 1948 roku. Ukończyła filologię hiszpańską na Uniwersytecie La Laguna. Opublikowała dwadzieścia trzy tomy poezji oraz dwanaście powieści. Otrzymała liczne nagrody literackie i brała udział w różnych antologiach, zarówno poetyckich, jak i prozatorskich.
Od 2011 jest członkinią Academia Canaria de la Lengua (Kanaryjskiej Akademii Językowej), a od 2013 roku Instituto de Estudios Canarios (Instytutu Studiów Kanaryjskich).
W 2015 roku przyznano jej Nagrodę Kanaryjską w dziedzinie literatury. W 2019 roku otrzymała Nagrodę Festiwalu Atlántico Sonoro za upowszechnianie literatury kanaryjskiej na wyspach. W 2020 roku Kanaryjska Akademia Językowa opublikowała antologię jej twórczości poetyckiej. W 2023 roku poświęcono jej Dzień Kanaryjskich Pisarek, a w 2024 roku została wyróżniona honorową nagrodą Artebirgua de Honor de las Letras.
Fermín Higuera, pisarz i muzyk, Teneryfa (1961). W 1980 roku opublikował swój pierwszy tomik poezji La carne de las hojas. Następnie ukazały się: El idilio de los ausentes (1991), Querella del Dolor (1994), El hijo del ir (1996), antologia Bisagras en la hoguera (2002) oraz wreszcie Sangre al cielo, antologia jego twórczości epigramatycznej, haiku, krótkich wierszy i kolaży, zamykająca — jak sam uważa Higuera — jego pierwszy etap twórczy. Od 2007 roku, wraz z tomem Roto está el cordón de plata, rozpoczyna się drugi etap jego twórczości, charakteryzujący się poszukiwaniem formy świadectwa oraz metafor, które nadają ton całości jego dzieła. Później ukazały się: Religare (2010), Sinfonía de la sombra blanca (2013), Metamorfosis de la espada (2025) oraz Estratos de la llama (2025).
